به‌روزرسانی: آبان ۱۴۰۵
اتصال کلودفلر به سایت، ده دقیقه کار دارد. اتصال درست آن، حدود یک ساعت.
فاصله‌ی بین این دو، جایی است که بیشتر سایت‌ها گیر می‌کنند: قفل سبز در مرورگر ظاهر می‌شود ولی ترافیک بین کلودفلر و سرور همچنان رمزنگاری‌نشده است؛ فایروال فعال است ولی مهاجم می‌تواند کاملاً دورش بزند؛ کش روشن است ولی صفحات اصلی سایت اصلاً کش نمی‌شوند.
و یک نکته‌ی زمان‌دار که در هیچ راهنمای فارسی نمی‌بینید: از ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶، کلودفلر تنظیمات پیش‌فرض خزنده‌های هوش مصنوعی را برای مشتریان جدید، سایت‌های جدید و همه‌ی حساب‌های رایگان تغییر می‌دهد (منبع). اگر همین روزها کلودفلر را راه می‌اندازید، این یکی از اولین چیزهایی است که باید بررسی کنید — و پایین‌تر توضیح می‌دهم چرا.
کلودفلر دقیقاً چه کار می‌کند؟
کلودفلر یک پروکسی معکوس است که بین کاربر و سرور شما می‌نشیند. به‌جای اینکه مرورگر مستقیم به هاست شما وصل شود، اول به نزدیک‌ترین مرکز داده‌ی کلودفلر می‌رسد؛ آنجا محتوای ذخیره‌شده تحویل داده می‌شود، ترافیک مخرب فیلتر می‌شود، و فقط بخشی از درخواست‌ها به سرور اصلی شما می‌رسد.
سه کارکرد اصلی که در عمل دریافت می‌کنید:
- DNS مدیریت‌شده — سریع و رایگان، حتی اگر هیچ قابلیت دیگری را فعال نکنید.
- CDN و کش — فایل‌های ثابت مثل تصویر، CSS و جاوااسکریپت از نزدیک‌ترین نقطه به کاربر سرو می‌شوند.
- لایه‌ی امنیتی — فایروال، محدودسازی نرخ درخواست و محافظت در برابر حملات حجمی.
نکته‌ای که باید از ابتدا صادقانه گفته شود: کلودفلر سایت کند را سریع نمی‌کند. اگر صفحه‌ی شما به‌دلیل کوئری سنگین دیتابیس یا افزونه‌ی بد ۴ ثانیه طول می‌کشد، کلودفلر آن ۴ ثانیه را حذف نمی‌کند — فقط فایل‌های جانبی را سریع‌تر می‌رساند. کلودفلر لایه‌ای روی زیرساخت سالم است، نه جایگزین آن.
قبل از شروع: چه چیزهایی لازم دارید؟
دسترسی به پنل مدیریت دامنه برای تغییر نیم‌سرورها، دسترسی به پنل هاست یا SSH سرور، و — مهم‌تر از همه — یک نسخه‌ی یادداشت‌شده از همه‌ی رکوردهای DNS فعلی‌تان.
آن مورد سوم را جدی بگیرید. کلودفلر هنگام افزودن دامنه، رکوردها را به‌صورت خودکار اسکن و وارد می‌کند، اما این اسکن کامل نیست. رکوردهایی که معمولاً جا می‌مانند:
- رکوردهای MX ایمیل و رکوردهای SPF و DKIM
- زیردامنه‌های کم‌استفاده مثل پنل، دمو و استیجینگ
- رکوردهای TXT تأیید مالکیت سرویس‌های دیگر
اگر یکی از این‌ها جا بماند، متوجه شدنش معمولاً چند روز طول می‌کشد — و آن چند روز، ایمیل سازمانی شما کار نمی‌کند.
مرحله به مرحله: اتصال کلودفلر
فرایند اتصال برای هاست اشتراکی و VPS یکسان است؛ تفاوت در کارهایی است که بعد از اتصال روی سرور انجام می‌دهید.
- افزودن دامنه در کلودفلر. پس از ثبت‌نام، دامنه را اضافه کنید و اجازه دهید رکوردها اسکن شوند.
- بازبینی دستی رکوردها. فهرست اسکن‌شده را با یادداشت خودتان مقایسه کنید و هرچه کم است دستی اضافه کنید.
- تعیین وضعیت پروکسی هر رکورد. ابر نارنجی یعنی ترافیک از کلودفلر عبور می‌کند؛ ابر خاکستری یعنی فقط DNS. رکورد اصلی سایت نارنجی، رکوردهای ایمیل حتماً خاکستری.
- تغییر نیم‌سرورها در پنل دامنه. نیم‌سرورهای اختصاصی که کلودفلر می‌دهد را جایگزین کنید.
- صبر برای انتشار. رکوردهای پروکسی‌شده در کلودفلر TTL ثابت ۳۰۰ ثانیه دارند، ولی کش محلی دستگاه‌ها ممکن است بیشتر طول بکشد (منبع).
- تنظیم حالت SSL — مهم‌ترین مرحله، که در بخش بعد جداگانه توضیح می‌دهم.
- فعال کردن Always Use HTTPS در بخش گواهی‌های لبه.
روی VPS یک مرحله‌ی هشتم هم لازم است که در بخش امنیت توضیح می‌دهم و بدون آن، بخش عمده‌ی محافظت کلودفلر بی‌اثر است.
تله بزرگ: حالت SSL را اشتباه انتخاب نکنید
حالت Flexible ترافیک بین مرورگر و کلودفلر را رمزنگاری می‌کند اما ترافیک بین کلودفلر و سرور شما را به‌صورت HTTP ساده می‌فرستد. کاربر قفل سبز می‌بیند و خیال می‌کند همه‌چیز امن است، در حالی که نیمی از مسیر بدون رمزنگاری است.
چهار حالت موجود، به‌زبان ساده:
| حالت | مرورگر به کلودفلر | کلودفلر به سرور شما |
|---|---|---|
| Off | بدون رمزنگاری | بدون رمزنگاری |
| Flexible | رمزنگاری‌شده | بدون رمزنگاری |
| Full | رمزنگاری‌شده | رمزنگاری‌شده، بدون بررسی گواهی |
| Full (strict) | رمزنگاری‌شده | رمزنگاری‌شده به‌همراه اعتبارسنجی گواهی |
مستندات رسمی کلودفلر صریح است: حالت Flexible برای مبدأهایی است که اصلاً TLS پشتیبانی نمی‌کنند و ارتقای پیکربندی مبدأ همیشه توصیه می‌شود؛ اگر سایت شما اطلاعات حساس یا ورود کاربر دارد، باید از Full یا Full (strict) استفاده کنید (منبع).
انتخاب درست تقریباً همیشه Full (strict) است. برای رسیدن به آن:
- روی سرور یک گواهی معتبر نصب کنید — یا گواهی رایگان معمول، یا گواهی Origin CA خود کلودفلر که برای همین کار ساخته شده.
- حالت را روی Full (strict) بگذارید.
- سایت را تست کنید.
و یک علامت هشدار که خیلی رایج است: اگر بعد از فعال کردن کلودفلر با خطای حلقه‌ی بی‌پایان ریدایرکت روبه‌رو شدید، احتمال زیاد روی حالت Flexible هستید و سرورتان هم HTTP را به HTTPS ریدایرکت می‌کند. راه‌حل، خاموش کردن ریدایرکت نیست — تغییر حالت به Full است.
امنیت واقعی: مخفی کردن IP سرور کافی نیست
وقتی رکورد را پروکسی می‌کنید، IP واقعی سرور شما از دید عمومی پنهان می‌شود. اما اگر سرور همچنان مستقیم از اینترنت قابل دسترسی باشد، مهاجمی که IP را از جای دیگری پیدا کند، تمام لایه‌ی امنیتی کلودفلر را دور می‌زند.
این همان مرحله‌ی هشتمی است که روی VPS حیاتی است: فایروال سرور را طوری تنظیم کنید که پورت‌های ۸۰ و ۴۴۳ فقط از محدوده‌ی IPهای کلودفلر ترافیک بپذیرند. بدون این کار، پروکسی شما یک در جلویی قفل‌شده با یک در پشتی باز است.
IP سرور معمولاً از این مسیرها لو می‌رود:
- رکورد ایمیل. اگر ایمیل روی همان سرور باشد، رکورد MX مستقیماً IP را نشان می‌دهد.
- سابقه‌ی DNS. رکوردهای قبل از فعال‌سازی کلودفلر در سرویس‌های آرشیو DNS باقی می‌مانند.
- زیردامنه‌های فراموش‌شده. یک زیردامنه‌ی توسعه با ابر خاکستری، همه‌چیز را لو می‌دهد.
- هدرهای ایمیل خروجی سایت، مثل فرم تماس و ایمیل وردپرس.
قابلیت‌های امنیتی که ارزش فعال کردن دارند:
- قوانین WAF برای مسدود کردن الگوهای حمله‌ی رایج
- Rate Limiting روی صفحه‌ی ورود — ساده‌ترین دفاع در برابر حمله‌ی brute force
- حالت Under Attack که فقط در زمان حمله فعال می‌شود، نه به‌صورت دائم، چون تجربه‌ی کاربر را کند می‌کند
- قوانین کشوری فقط اگر واقعاً منطق کسب‌وکاری دارد
کش: بخش نادیده‌گرفته‌شده
کلودفلر به‌صورت پیش‌فرض فقط فایل‌های ثابت را کش می‌کند — تصویر، CSS، جاوااسکریپت، فونت. صفحات HTML سایت شما، یعنی همان چیزی که بیشترین زمان بارگذاری را دارد، پیش‌فرض کش نمی‌شوند.
نتیجه‌ی عملی: خیلی‌ها کلودفلر را فعال می‌کنند، تفاوت محسوسی نمی‌بینند و نتیجه می‌گیرند «کلودفلر به درد نمی‌خورد». در حالی که فقط نیمی از کار انجام شده.
برای کش کردن HTML سه راه وجود دارد:
- قوانین کش (Cache Rules) — کنترل دقیق روی اینکه کدام مسیرها کش شوند.
- افزونه‌های اختصاصی وردپرس که کش لبه را مدیریت و هنگام انتشار محتوا به‌صورت خودکار پاک می‌کنند.
- پاکسازی دستی بعد از هر تغییر مهم.
سه مسیری که هرگز نباید کش شوند:
- پنل مدیریت
- سبد خرید و تسویه‌حساب
- هر صفحه‌ای که محتوای شخصی‌شده‌ی کاربر لاگین‌شده نشان می‌دهد
کش کردن این‌ها یعنی نمایش سبد خرید یک کاربر به کاربر دیگر — اشتباهی که وقتی رخ دهد، اعتماد مشتری را برنمی‌گرداند.
تنظیمی که در ۲۰۲۶ باید حتماً بررسی کنید
کلودفلر از ژوئیه ۲۰۲۵ مسدود کردن خزنده‌های هوش مصنوعی را برای دامنه‌های جدید به حالت پیش‌فرض تبدیل کرد، و از ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ قواعد پیش‌فرض سخت‌گیرانه‌تری برای مشتریان جدید، سایت‌های جدید و حساب‌های رایگان اعمال می‌شود.
این سیاست، خزنده‌ها را به سه دسته تقسیم می‌کند: جستجو برای ایندکس کردن، عامل برای اجرای بلادرنگ درخواست کاربر، و آموزش برای جمع‌آوری داده جهت آموزش مدل (منبع).
چرا این برای شما مهم است؟ چون ممکن است بدون آنکه تصمیمی گرفته باشید، سایتتان از دیده شدن در پاسخ‌های هوش مصنوعی حذف شود. برای ناشری که درآمدش از بازدید صفحه می‌آید، این شاید تصمیم درستی باشد. برای یک کسب‌وکار خدماتی که می‌خواهد نامش در پاسخ ChatGPT و AI Overviews بیاید، این خودزنی است.
کاری که همین امروز انجام دهید: وارد داشبورد کلودفلر شوید، بخش تنظیمات ربات‌ها را باز کنید و ببینید چه چیزی مسدود شده. تصمیم را خودتان بگیرید، نه تنظیمات پیش‌فرض.
اشتباهات رایج در راه‌اندازی کلودفلر
مواردی که بیشترین دردسر را می‌سازند:
- رکورد ایمیل با ابر نارنجی. کلودفلر ترافیک ایمیل را پروکسی نمی‌کند؛ نتیجه، قطع کامل ایمیل است. این رکورد باید خاکستری بماند.
- ماندن روی حالت Flexible به‌دلیل اینکه «سایت کار می‌کند».
- فراموش کردن قفل کردن فایروال مبدأ روی VPS.
- فعال نگه داشتن حالت Under Attack به‌صورت دائمی.
- کش کردن صفحات پویا بدون قانون استثنا.
- بررسی نکردن تأثیر واقعی روی کاربران هدف. قبل و بعد از فعال‌سازی، زمان بارگذاری را از دید کاربران واقعی خودتان اندازه بگیرید — نه از سرورهای تست خارجی. مسیر شبکه برای هر بازار متفاوت است و آنچه در یک منطقه سرعت را بالا می‌برد، در منطقه‌ای دیگر ممکن است اثر معکوس داشته باشد.
آن بند آخر مهم‌ترین توصیه‌ی این بخش است: کلودفلر را با داده تصمیم بگیرید، نه با فرض. یک هفته قبل و یک هفته بعد از فعال‌سازی، معیارهای Core Web Vitals سرچ کنسول را مقایسه کنید. اگر بهتر شد، بمانید؛ اگر نشد، پیکربندی را تغییر دهید.
سؤالات پرتکرار
کلودفلر رایگان است؟ پلن رایگان آن برای اکثر سایت‌های کوچک و متوسط کافی است و شامل DNS، CDN، گواهی SSL و محافظت پایه در برابر حملات حجمی می‌شود. پلن‌های پولی عمدتاً قابلیت‌های پیشرفته‌ی فایروال و تحلیل را اضافه می‌کنند.
آیا کلودفلر جایگزین بک‌آپ یا افزونه‌ی امنیتی است؟ نه. کلودفلر لایه‌ی شبکه را محافظت می‌کند. اگر افزونه‌ای روی سایت شما آسیب‌پذیر باشد، حمله از مسیر ترافیک عادی و مجاز عبور می‌کند.
بعد از فعال کردن کلودفلر، آمار بازدید عوض می‌شود؟ ممکن است. بخشی از درخواست‌ها از کش لبه پاسخ داده می‌شود و به سرور نمی‌رسد، پس آمار مبتنی بر لاگ سرور کمتر نشان می‌دهد. آمار مبتنی بر جاوااسکریپت مثل آنالیتیکس تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد.
آیا کلودفلر روی سئو تأثیر منفی دارد؟ با پیکربندی درست، نه — و بهبود سرعت می‌تواند اثر مثبت داشته باشد. با پیکربندی غلط، بله: مسدود کردن ناخواسته‌ی خزنده‌ها یا حالت Under Attack دائمی می‌توانند به خزش آسیب بزنند.
می‌توانم فقط از DNS کلودفلر استفاده کنم؟ بله. اگر همه‌ی رکوردها را خاکستری بگذارید، فقط از DNS سریع و رایگان آن استفاده می‌کنید بدون هیچ پروکسی. برای شروع محتاطانه، گزینه‌ی خوبی است.
بعد از اتصال، چقدر طول می‌کشد تا همه‌چیز پایدار شود؟ تغییر نیم‌سرور معمولاً چند ساعت تا یک شبانه‌روز کامل می‌شود. در این بازه سایت قطع نمی‌شود، ولی بخشی از کاربران از مسیر قدیم و بخشی از مسیر جدید می‌آیند.
جمع‌بندی
کلودفلر ابزار قدرتمندی است، ولی قدرتش در تنظیماتی است که بیشتر کاربران هرگز باز نمی‌کنند. سه کاری که تفاوت بین یک راه‌اندازی تشریفاتی و یک راه‌اندازی واقعی را می‌سازند:
- حالت SSL را روی Full (strict) بگذارید و گواهی معتبر روی سرور نصب کنید.
- روی VPS، فایروال مبدأ را فقط به IPهای کلودفلر محدود کنید.
- تنظیمات پیش‌فرض خزنده‌های هوش مصنوعی را بررسی کنید و آگاهانه تصمیم بگیرید.
اگر سرور یا هاست شما زیر بار است و نمی‌دانید مشکل از منابع سرور است، از پیکربندی، یا از خود سایت — قبل از هر تصمیمی مشاوره رایگان می‌تواند ریشه را مشخص کند. گاهی جواب کلودفلر است؛ گاهی جواب این است که پلن هاست با ترافیک واقعی شما نمی‌خواند و هیچ لایه‌ای این را جبران نمی‌کند. در صفحه هاست می‌توانید ببینید هر پلن چه منابعی در اختیارتان می‌گذارد.
